Category

highlights

Workshop: Toekomst van Onderzoek & Wetenschap

Door | Geen onderdeel van een categorie, highlights, nieuws | Geen commentaar

Monnik organiseert op 19 april de tweede sessie voor hun project de Scenario Machine.

De Toekomst van Onderzoek en Wetenschap
Woensdagochtend 19 april van 9:30-13:30 uur in het Educatorium (let op: datum is gewijzigd)

Hoe bedrijf je wetenschap in een wereld van digitale netwerken en kunstmatige intelligentie?

Onze moderne samenleving is in grote mate het product van een enorme explosie aan verifieerbare kennis. Kennis waarmee we zinnige dingen kunnen zegen over de wereld, waarmee we genezen, ruimtereizen maken en steden bouwen. Maar van wie is deze kennis, wie betaalt ervoor, wie heeft er toegang toe, wie produceert het en waarom? Al deze vragen zijn allemaal in beweging en bestaan in het spanningsveld tussen paywalls en open access, kennisvalorisatie en het nut van fundamenteel onderzoek zonder directe toepassing. Daarnaast heeft ook automatisering en kunstmatige intelligentie impact op hoe onderzoek gebeurt. Wat wordt de rol van de wetenschappers wanneer AI-software patronen ontwaart in hoeveelheden data die voor de mens simpelweg on-analyseerbaar zijn, labs gerobotiseerd worden en AI op eigen houtje valide conclusies, hypotheses en falsificaties gaat produceren?

Sleutelwoorden: Big Data, Kunstmatige Intelligentie, Black-Box-Science, Open Access, Paywalls, Open Source, Creative Commons, Auteursrechten, Kennisvalorisatie

Meld je aan!
Wij zoeken een deelnemersgroep met een diversiteit in kennis, kunde en achtergrond geïnteresseerd en gerelateerd aan het thema’s van de masterclasses.Van academici tot ervaringsdeskundigen, hobbyisten tot professionals, en geschiedschrijvers tot toekomstdenkers zijn allen welkom.

Om je aan te melden en voor vragen, neem contact op met
Kate Armstrong: k.i.armstrong@students.uu.nl (EN)
Edwin Gardner: edwin@monnik.org / 06 144 525 61 (EN/NL)

24a76a44-3d1c-43f7-90d2-52fb94027d00

Een relikwie uit het verleden

Door | Geen onderdeel van een categorie, highlights, nieuws | Geen commentaar

Kunstenaar Melle Smets publiceert met enige regelmaat een column op DUB, Digitaal Universiteits Blad. De Fietspoolpunten zijn een erfenis uit een donkere periode van de Utrechtse geschiedenis. Melle bedenkt een nieuwe functie voor ze. Op dinsdag 4 april 2017 verscheen onderstaande column.

Een relikwie uit het verleden

De universiteit is een geoliede machine waar mens, computer en gebouw een eenheid vormen. Het systeem is na jarenlange oefening, opschaling en verfijning een uitmuntend staaltje efficiency geworden. De machine loopt als een zonnetje en er is niets aan de hand zolang je met je vingers of haarlokken uit de buurt blijft van de draaiende raderen. Het Department of Search doet sinds 2014 onderzoek naar het functioneren van de campus als Science Park van de toekomst.

Reputatie
Het Science Park heette tot voor kort De Uithof. Een naam met een niet al te beste reputatie. De associaties van winderig, kaal, anoniem oord waar je met overvolle bussen naartoe werd gedeporteerd, is een hardnekkige herinnering voor veel studenten. Net als de Bijlmer de perfecte verdwijnplek is voor papierloze mensen, Hoog Catharijne het heroïne-winkelhart van Noordwest-Europa was, is De Uithof de ideale locatie voor het overhevelen van illegale handelswaar.

Dat grootschalige modernistische projecten geen plek voor mensen zijn, is geen nieuws. Wat wel vreemd is, is dat het blijkbaar voor bestuurders te verleidelijk blijft om hun visie op de samenleving verbeeld te zien in steen. Zo ook vandaag de dag wordt de campus driftig verbouwd conform de nieuwste ideologische vergezichten. Maar soms kan één kwelgeest het machtsvertoon aan het wankelen brengen.

Achter tralies
Gerard T. werd op 12 februari 2016 veroordeeld tot 16 jaar cel voor vier bewezen verkrachtingen. Er waren nog 18 verdenkingen maar die werden niet hard gemaakt door het dna-onderzoek. Met het verdwijnen van de Utrechtse verkrachter achter de tralies kon de directie van het USP opgelucht ademhalen. Hij sloeg vooral toe in de rafelranden van de stad. Daar waar bosjes te over zijn en weinig sociale controle is. De campus is het ideale jachtterrein voor een serieverkrachter. Als de helft van de studenten woonachtig op de campus vrouw is, dan zijn er ruim 1250 potentiële slachtoffers die vroeg of laat een keer hun studentenkamer verlaten om vertier te zoeken in het Utrechtse. En de kale wegen die egaal verlicht worden met nitraatlampen bieden geen beschutting aan de eenzame fietser. In theorie hoefde Gerard T. zich alleen maar bij de invalswegen verdekt op te stellen en zijn kansen af te wachten.

Het idee dat een studente door deze schurk te grazen zou worden genomen, zou het toch al dubieuze imago een stevige deuk opleveren. Er moest een oplossing komen en het liefst één die in lijn zou liggen die het bestaande masterplan niet te veel zou veranderen. Een oplossing had kunnen zijn om meer winkels, horeca en studentenverenigingen toestemming te geven om zich op het terrein te vestigingen. Of in plaats van twee toegangen er tien te maken. Of de openingstijden van de universiteit aan te passen aan de 24-uurs economie. Maar dat zou te veel eer zijn aan deze potentiële kwelgeest en de heldere bestuurslijnen in het landschap vervagen.

Relikwie uit het verleden
De oplossing moest passen in de geest van de efficiëntiemachine. Zo kwam de fietspoolplaats in het leven. Op strategische plekken werden gele praatpalen geïnstalleerd die in direct contact stonden met de beveiliging van de campus. Meisjes konden zich bij zo’n paal melden waarop de beveiliging kleine karavanen organiseerde die zo met elkaar een veilige overtocht naar de bewoonde wereld konden ondernemen. Inmiddels zijn de palen ingehaald door de moderne technologie. De meisjes kunnen nu zelf de karavanen organiseren via een groepsapp. En nu de kwelgeest van Utrecht opgesloten zit, staan de palen werkeloos te wachten om opgeruimd te worden.

Waarschijnlijk kan het Gerard T. weinig schelen dat hij de inspiratie was voor de Fietspoolplaats. Het is echter een uniek communicatieapparaat in de Modernistische traditie van het oplossingsdenken. Nu dreigt de Fietspoolplaats verloren te gaan in de voortsnellende systeemverfijning die geen kwelgeesten duldt. De systeembeheerders mogen zich niet laten afleiden door stofdeeltjes, nostalgie of sentiment. Wellicht kan de Fietspoolplaats een ereplaatsje krijgen op het Genèveplein van de UU. Hier vormt zich in juni het nieuwe hart van de campus rondom Zero Footprint Campus. Wie op de knop drukt, krijgt een directe lijn met Gerard T. die ons zal huiveren en gerust te stellen wetende dat hij nog steeds in zijn cel zit.

fietspaal-1

Kan je met een sinaasappel de wc schoonmaken?

Door | Geen onderdeel van een categorie, highlights, nieuws | Geen commentaar

Samen met stagiaires van Life Science & Chemistry van de Hogeschool Utrecht en studenten van de faculteit biologie van de Universiteit Utrecht, onderzoekt Van Blankensteyn een allesreiniger op basis van sinaasappelschillen. De grondstoffen in de schil bieden vele kansen voor verdere verwerking naar hoogwaardige producten. De zoektocht van Van Blankensteyn omvat onder andere de volgende vragen:
– Kunnen we de sinaasappelschillen afvalstroom tot nul reduceren?
– Kunnen we dat op een natuurlijke manier doen?
– Hoe halen we de werkende stoffen uit sinaasappelschillen?

Van Blankensteyn nodigt iedereen uit om mee te denken en mee te onderzoeken. Stuur een mail naar: wasmiddel@vanblankensteyn.orgHU + UU Studenten bijeenkomst (3)

Ontgroening in het universiteitssysteem

Door | highlights, nieuws | Geen commentaar

De universiteit is een geoliede machine waar mens, computer en gebouw een eenheid vormen. Het systeem is na jarenlange oefening, opschaling en verfijning een uitmuntend staaltje efficiency geworden. De machine loopt als een zonnetje en er is niets aan de hand zolang je met je vingers of haarlokken uit de buurt blijft van de draaiende raderen. En dat is nu precies wat we wel hebben gedaan.

Het Department of Search heeft sinds september 2016 zijn deuren geopend op het Geneveplein. In het zicht van de grootste kantine op de campus leek het ons een A locatie om activiteiten te starten rondom de searchprojecten van kunstenaars. Een mooie rij bomen levert een prettig schaduwdak, een rij banken voldoende zitplekken en de kantine heeft openslaande deuren zodat het plein goed toegankelijk is.

Waar we ons eerst verlekkerden met het idee om het hele plein om te bouwen tot openluchtwerkplaats voor kunstproducties, leerden we al gauw dat het plein niet voor niets leegstaat. De optelsom van kabelgoten, brandweerdoorgangen, vuuroverslag risicozones, boomkruingrenzen, rioolputtoegang, vrachtwagendraaicirkels, zichtlijngarantie voor voetgangers, decibelgrenzen, samenscholingrestricties, etcetera, zorgt dat het plein nog maar enkele lege plekken biedt voor activiteiten. Na lange onderhandelingen met gemeente, universiteit en brandweer konden we binnen de bandbreedte van de regelgeving een opslagruimte neerzetten zonder publieksfunctie. Toestemming voor publieksactiviteiten wordt per geval beoordeeld en deze mogen alleen plaatsvinden op de nog regelvrije plekken op het plein en buiten college-uren.

Ondanks de vele restricties hoopten we met het openen van de deuren naar het plein een bruisend publieksprogramma te kunnen maken. Ons enthousiasme werd door iedereen aangemoedigd. “Wij pleiten daar al jaren voor”, verzuchtten de medewerkers van de vastgoedafdeling die onze ideeën als eerste aanhoorden. “De deuren open? Ja geweldig idee, hoeven we niet steeds helemaal om te lopen!”, riepen de medewerkers facilitaire dienst. De kantinebeheerder begon meteen te glunderen: “Goed plan! Kunnen we eindelijk een terras maken. Succes!”

Pas maanden later werden we ons langzaam bewust van onze eerste ontgroening in het universiteitssysteem. Iets wat iedereen al wist; de deuren blijven dicht. Niet dat iemand tegen is, maar het systeem duldt het niet. Het is eenvoudigweg te ingewikkeld. Wij tellen tot nog toe tien verschillende organisaties die meeregeren over de kantinedeuren.

Na maanden wachten op een antwoord op ons eerste verzoek of de deuren open kunnen als we een publieksactiviteit organiseren, kregen we antwoord. Ja, de deuren kunnen open maar dat vereist wel een aanpassing aan het gebouw. Om de klimaatbeheersing in de kantine te controleren moeten er nieuwe deuren in met tochtsluizen. Omdat het gebouw onder architectuur is gebouwd, zal de architect Rem Koolhaas zijn goedkeuring moeten geven. Daarnaast moet er een nieuw ICT netwerk worden aangelegd vanaf de hoofdserver naar de deuren. Deze nieuwe kabels kunnen de deuren aansturen als hoofdentree. Nu is het uitsluitend een nooddeur-installatie. Ook zal er camerabewaking moeten komen om de beveiliging op afstand te kunnen doen. Door een nieuwe inloop zullen er extra schoonmaakwerkzaamheden nodig zijn die onder het calamiteitentarief gerekend worden omdat het buiten het vaste contract valt. Geschatte investeringskosten 40.000,- euro.

Een dure deur, zeker voor sporadische publieksactiviteiten met beperkte bevoegdheden. Nog steeds niet geheel doordrongen van ons ontgroeningsritueel zochten we naar eenvoudigere oplossingen. Kan er niet één deur open als wij een activiteit doen? Zoals bij elk ontgroeningsritueel worden de doorzetters uiteindelijk beloond met de waarheid. De diverse verantwoordelijken legden ons welwillend de systeemlogica van de universiteit verder uit.

Natuurlijk kunnen de deuren open. Maar omdat het al door zoveel mensen geprobeerd is, krijgt iedereen er schoon genoeg van om weer de hele discussie door te moeten. Om dit te ontzenuwen, is er een speciaal protocol ontwikkeld met codewoord overbruggingssleutel. Omdat het nooddeuren zijn, kan iedereen ze opendoen bij brand. Er zit geen slot op maar wel een stil alarm. Om het alarm tijdelijk te omzeilen is er de overbruggingssleutel die het stille alarm uitschakelt. De overbrugginssleutel mag alleen bediend worden door de bewakingsdienst die ter plekke blijft zolang de deur open is, om het ontstane beveiligingslek te bewaken.

Na een jaar zijn we door de ontgroening heen gekomen. We begrijpen nu de codetaal om toegang te krijgen tot de bypass. Een schouder ophalen, een knikje, een pruilende onderlip. Het waren hints die we over het hoofd zagen. Deuren open? Vraag naar de overbruggingssleutel en de deuren staan voor je open.

[Deze tekst verscheen begin maart 2017 als gastcolumn op het digitale universiteitsblad DUB]

deuren educatorium

De antropologie van voedsel en duurzaamheid

Door | highlights, nieuws | Geen commentaar

Donderdag 16 februari 2017 verzorgde Cynthia Hathaway een gastcollege op locatie voor studenten culturele antropologie op verzoek van dr. Fabiola Jara Gomez, docent /onderzoeker Culturele Antropologie Faculteit Sociale Wetenschappen Universiteit Utrecht

Dr. Fabiola Jara Gomez over dit gastcollege: “In Cynthia’s lezing, waarin we kennismaken met het werk en de doelstellingen van Department of Search, legt ze de verbinding tussen kunst en de behoefte aan het (opnieuw) uitvinden van onze relaties met onze omgeving. De culturele en sociale antropologie van de 21ste eeuw zijn inderdaad op zoek naar nieuwe manieren om de materialen van en in ons leven in te zetten en deze een actieve bemiddelingsrol te geven in de maatschappij. Dieren en zelforganiserende complexe systemen, zoals landschappen en voedselketens, moeten in onze samenleving een actieve aanwezigheid in plaats van een passieve aanwezigheid hebben. Om dit mogelijk te maken moeten we onze relaties in de wereld heroverwegen en deze beschouwen vanuit het perspectief van wederzijdse afhankelijkheid en niet vanuit een standpunt waarin de hegemonie van de mens bepalend is.

Zoals Cynthia tijdens haar lezing uiteenzette, moeten we in onze zoektocht openstaan voor de zaken die de ontwerpers tegenkomen terwijl zij hun leven actief vormgeven. Deze houding en de activiteiten en methoden die daarmee gepaard gaan, vinden hun weerklank in het wederzijds begrip van de mens en de maatschappij in hun omgeving in de hedendaagse antropologie. Daarnaast speelt het toenemende belang van het uitvinden van nieuwe methodologieën die het bemiddelende karakter van materialen en complexe systemen omvatten. Voorbeelden daarvan zijn de studie van de dynamiek van dagelijkse archiveringsmethoden, eetgewoonten of autorijden.

In haar lezing maakt Cynthia op een indringende manier duidelijk hoe hetgeen zich op de campus (De Uithof) afspeelt de hegemonische structuren weerspiegelt die door maatschappelijke fragmentatie en ecologische armoede worden opgelegd. De studenten wordt getoond hoe onderzoek en uitvinding van nieuwe methoden in deze structuren kunnen ingrijpen en de wijze waarop de campus is georganiseerd van binnenuit kunnen veranderen.”

thumb_DSC08194_1024  thumb_DSC08188_1024

SCIENCE FICTION MASTERCLASS

Door | highlights, nieuws | Geen commentaar

Wat zou je gaan studeren als iedereen een basisinkomen zou krijgen? Wat is het doel van onderwijs als onze arbeid niet meer noodzakelijk is? Doe & denk meer met de Scenario Machine van Monnik op het USP.

Samen willen we jouw toekomst en die van de campus verkennen in de Scenario Machine. Een workshop-installatie ontwikkeld door Monnik, een studio die zich toelegt op het ontwikkelen van toekomstscenario’s voor het Utrecht Science Park. Met de Scenario Machine geeft Monnik een Science Fiction Masterclass waarin de deelnemers een historisch-futuristische denkkader aangereikt krijgen, waarmee ze kunnen denken en bouwen kan aan mogelijke toekomst voor zichzelf en het USP. 

Sessie 1: Wat is het doel van onderwijs als onze arbeid niet meer noodzakelijk is
Donderdagochtend 15 maart / 09:30 – 13:30 / Educatorium

Onderwijs bepaalt in vele opzichten ons leven. Het bepaalt het werk dat we krijgen, de vrienden die we maken, maar ook waar we wonen en het wereldbeeld dat we hebben. We leren er om te kunnen werken, en werken om te kunnen leven. Maar de mens dreigt de komende decennia de minst productieve schakel in het productie proces te worden door disruptieve ontwikkelingen in robotisering, kunstmatige intelligent en verregaande automatisering. Waartoe dient onderwijs dan noch? Waartoe dient leren als de mens in principe vrijgesteld zou zijn van arbeid, en een basisinkomen zouden krijgen?

Sessie 2: De Toekomst van Onderzoek en Wetenschap
(LET OP: datum is gewijzigd) Woensdagochtend 19 april / 09:30 – 13:30 / Educatorium

Hoe bedrijf je wetenschap in een wereld van digitale netwerken en kunstmatige intelligentie?
Onze moderne samenleving is in grote mate het product van een enorme explosie aan verifieerbare kennis. Kennis waarmee we zinnige dingen kunnen zegen over de wereld, en waarmee we genezen, ruimtereizen maken en steden bouwen. Maar van wie is deze kennis, wie betaald ervoor, wie heeft er toegang toe, wie produceert het en waarom?

Sessie 3: De Toekomst van de Markt en Innovatie
Woensdagochtend 17 mei / 09:30 – 13:30 / Educatorium

Hoe onderneem je in een samenleving die draait om welvaart distributie? De moderne geschiedenis bestaat uit een opeenvolging van disruptieve innovaties van boekdrukkunst naar stoommachine en van verbrandingsmotor naar digitale computer. Deze cycli van creatieve destructie vernietigde banen en elites, en creëerde weer nieuwe. En zij brachten de welvaart, gezondheid en veiligheid die we vandaag kennen. Maar volgens vele economen zou de huidige golf van automatisering weleens tot een herschikking van de economie kunnen leiden waar menselijk arbeid steeds minder nodig is in het produceren van economische welvaart.

Meld je aan!
Wij zoeken een deelnemersgroep met een diversiteit in kennis, kunde en achtergrond geïnteresseerd en gerelateerd aan het thema’s van de masterclasses. Van academici tot ervaringsdeskundigen, van hobbyisten tot professionals en van geschiedschrijvers tot toekomstdenkers zijn allemaal welkom.

Voor meer info en aanmelden:
Kate Armstrong: k.i.armstrong@students.uu.nl (EN)
Edwin Gardner: edwin@monnik.org / 06 144 525 61 (EN/NL)

Meer info: https://scenariomachine.wordpress.com

scenario-machine

Gezocht: ambitieuze Utrechtse studenten!

Door | highlights, nieuws | Geen commentaar

Past de term ‘ambitieuze student’ bij jou? Woon je in Utrecht? Wil je iets doen naast je studie? Ben je maatschappelijk betrokken? Hou je van kunst? Én vind je het tof dat er iets op het Utrecht Science Park/de Uithof gebeurt? Dan maken we graag kennis met jou!

Wij zoeken studenten die ons als vrijwilliger willen helpen op allerlei gebied zoals:

– Enthousiaste communicatietalenten die als gastvrouw/heer participanten opvangen en uitleg geven over het project;

– Inventieve volhouders die posters plakken, facebookspammen, instagrammen en op allerlei andere manieren onze boodschap verspreiden;

– Creatieve aanpakkers die helpen met het opbouwen van tentoonstellingen en het inrichten van het presentatieterrein.

Over het projectteam

Wij zijn een groep freelancers die ‘aan de achterkant’ zorgen dat alles goed verloopt. We werken nauw samen met de kunstenaars, houden ons bezig met communicatie over het project, zoeken naar participanten en organiseren de eindpresentatie. Dat doen we in opdracht van de Gemeente Utrecht, afdeling Culturele Zaken. We willen ons team graag versterken met (USP-)studenten, omdat zij een van onze belangrijkste doelgroepen zijn.

Wat we kunnen bieden

Iets waar jij naar op zoek bent! (Anders kun je je kostbare tijd natuurlijk beter ergens anders besteden.) In een kennismakingsgesprek bespreken we wat dat is. Los van specifieke wensen, bieden we gegarandeerd fijne en vriendelijke begeleiding en een ervaren team. Onze ervaring leert dat dit team je bij een klik meeneemt naar nieuwe avonturen.

Voorwaarden

Je bent student of lijkt erop, hebt er zin in en bent bekend met het Utrecht Science Park/de Uithof. Hoeveel uur en wanneer je helpt, stemmen we af op wat je gaat doen en wat in je agenda past.

Aanmelden of meer info

Hanneke (Hulshof) maakt graag kennis met je! Hanneke@departmentofsearch.nl // T 06 44539667.

masterplanHuman Power Plant, Melle Smets & Kris De Decker

Workshop ‘Sweat for your Shirt’ maandag 20 maart 2017

Door | Geen onderdeel van een categorie, highlights, nieuws | Geen commentaar

Kunnen de schapen en de weilanden productiever gemaakt worden? Kan de wol lokaal worden verwerkt in kleding? Kunnen we met onze eigen campussweater maken?

Come and join the Sweat(er)Shop!
Werk je in het zweet voor je eigen sweater, de eerste duurzame en lokaal geproduceerde campussweater. De workshop onderzoekt de mogelijkheden van een lowtech productieproces, het ontwerpen van een nieuwe campussweater maar vooral de mogelijkheden voor gemeenschappelijke productie op de campus.

Maandag 20 maart 2017, van 10 tot 17 uur, of een deel van de tijd. Help mee wol vilten volgens Mongoolse traditie (wol vilten is een eeuwenoud ambacht), met gezellige mensen, thee van de Botanische Tuinen & gratis lunch!

Locatie: Department of Search –paviljoen naast het Educatorium (Genevalaan/Leuvenlaan). Voor meer informatie & aanmelden: hanneke@departmentofsearch.nl.  IMG_9232

Ben jij een rugmens of een buikmens?

Door | Geen onderdeel van een categorie, highlights, nieuws | Geen commentaar

Het Department of Search bouwt een door spierkracht aangedreven campusklok. Of de klok op tijd loopt, is geheel afhankelijk van de studenten die bereid zijn om de klok op te winden met een stevige workout. De campusklok zal bestaan uit een mechanisch uurwerk met tegengewichten die worden opgehesen met spierkracht.

In een eerste experiment hebben we onderzocht hoeveel energie studenten kunnen opleveren. Daarvoor hadden we vooral oog voor de verschillen tussen mensen. De wetenschappelijke literatuur stelt dat een gemiddelde mens een vermogen van 75 tot 100 watt kan volhouden, maar de gemiddelde mens bestaat uiteraard niet.

Bewegingsexpert Franklin van Doesburg onderwierp een groep studenten aan een reeks tests om hun optimale lichaamsstand te bepalen. Uit de experimenten blijkt dat er vier optimale hijshoudingen te onderscheiden zijn, afhankelijk van de persoon. Hieronder zijn verslag.

Video Human Power Masterclass
* * *
Het teststation voor de stadsklok bestaat uit een zak puin van 800 kg die een halve meter hoog wordt opgehesen. Door het gebruik van een lang touw en katrollen kan de krachtinspanning die daarvoor nodig is ongeveer 20 keer kleiner worden gemaakt. Maar welke lichaamshouding is het meest efficiënt om de zak op te tillen? Na een week testen blijkt duidelijk dat elk individu een eigen optimale lichaamspositie vereist. In totaal zijn er vier optimale hijshoudingen te onderscheiden.

In het teststation werden drie onderzoeken gedaan naar:

•    trekkracht (met een Newtonmeter)
•    looppatroon (met een RS footscan)
•    bewegingsprofiel (ISA bewegingsanalyse).

Trekkracht – vooruit of achteruit?

De trekkracht werd gemeten met een band rond de romp. Opvallend is dat de maximale trekkracht per individu met andere houdingen werd behaald. Sommige mensen trekken het liefste vooruit lopend, terwijl anderen het hardst trekken terwijl ze achteruit lopen. Sommige mensen verkiezen de band op heuphoogte, terwijl anderen hem liefst op okselhoogte ombinden. Zo ontstaan vier trekhoudingen.

We hebben per persoon de trekkracht in alle vier de houdingen gemeten. Telkens leverde één van deze manieren het meeste trekkracht, zo’n 5 tot 10 kilogram meer. De vier hijshoudingen zijn:

1.    Achteruit trekkend met de band op je onderrug
2.    Vooruit trekkend met de band op je buik
3.    Vooruit trekkend met de band op de borst
4.    Achteruit trekkend onder de schouderbladen

Looppatroon – hakken of tenen?

Daarna werd met een RS-footscan bepaald hoe je voet de meeste kracht genereert. Normaal wordt er van uitgegaan dat je altijd eerst met je hak op de grond komt, maar uit de metingen blijkt dat dit slechts bij een gedeelte van de proefpersonen gebeurt. Heel vaak komt eerst de voorvoet op de grond. Belangrijke verschillen in de voetafwikkeling zijn: hoeveel je op de binnen- of buitenkant van de voet drukt. En ook loopt de één meer op zijn/haar tenen dan de ander. Zo ontstaan er vier mogelijkheden. Je loopt meer op:

1.    buitenkant voorvoet
2.    binnenkant voorvoet
3.    binnenkant middenvoet
4.    buitenkant middenvoet.

Het lijkt erop dat deze vier looppatronen gekoppeld kunnen worden aan de eerder gevonden trekhoudingen.

Bewegingsprofielen – buik of rug?

Een ISA analyse bestaat uit simpele duwtests waarbij de studenten werd gevraagd wanneer ze meer kracht ervaren. Voorbeelden van krachtverschillen vind je door te duwen en tegendruk te geven tegen:

⁃    de binnen- of buitenkant van de hand
⁃    het borstbeen of tussen de schouderbladen
⁃    duwen terwijl je uitademt of je adem vast zet
⁃    kracht in schouders of middel
⁃    balans met gebogen of gestrekte knieën

De eenvoudige metingen voor de Department of Search bevestigen wat ISA bewegingsanalyse al eerder vond. Er zijn significante bewegingsverschillen. De vier bovengenoemde bewegingsprofielen werden bij eerdere trainingen ook al in kaart gebracht, zoals bij de begeleiding van blessures, het aanpassen van sporttechnieken en in work-outs.

Kennelijk zijn niet alle spierketens in een individu even sterk. De één heeft bijvoorbeeld een sterkere rugketen, de ander een sterkere buikketen. De precieze werking wordt op dit moment uitgebreid onderzocht in een bewegingslaboratorium in Groningen. De voorlopige conclusie van het teststation is dat een “buikbeweger” liever vooruit trekt met de band om de buik en de “rugbeweger” liever achteruit loopt met de band om de rug. Ook is een “schouderbeweger” sterker als de band onder de oksels is bevestigd, terwijl een “middelbeweger” de band rond de heupen bindt.

Franklin van Doesburg

Foto: Angeliek de Jonge

Foto: Angeliek de Jonge